2022 இல் நடக்கும் போரில், இந்தியாவிடம் சீனா தோற்கின்றது. அதற்குப் பழிவாங்கும் விதமாக, 2025 இல் சீனா எத்தகைய நடவடிக்கையை மேற்கொள்கிறது என்பதுதான் படத்தின் கதை.
மிகக் குறைவான கதாபாத்திரங்களுடன் மிகக் குறைவான லோக்கேஷன்களில் எடுக்கப்பட்டுள்ள இயக்குநர் சுகன் கார்த்தியின் கன்னி முயற்சியே இப்படம். ஆனால், பிரம்மாண்டமான கதை. சி.ஜி. (கணினி வரையியல்) தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் இயக்குநர் முடிந்தளவு கதையின் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்த முனைகிறார்.
படத்தின் மொத்த சுமையும் மேஜர் சரவணன் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ளது. பாலை படத்து நாயகன் சுனில் குமார் மேஜர் சரவணனாக நடித்துள்ளார். தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும், காதல் மனைவியை இடையிடையே ஏக்கத்துடன் நினைவுகூர வேண்டும், சீன இராணுவத்தின் சித்திரவதைகளைத் தாக்குபிடிக்க வேண்டும், இறுதியில் நாட்டையும் காப்பாற்ற வேண்டும். எல்லாம் செய்கிறார். சீனரிடம் வீரமும் பெருமையும் பேசும் பொழுது ஈர்க்காதவர், க்ளைமேக்ஸ் காட்சியில் ஈர்க்கிறார்.
மேஜரின் மனைவி மதிவதினியாக அகிலா கிஷோர். மேஜரின் குடும்பம் பற்றிய காட்சிகள் வரும் பொழுதெல்லாம் ஓர் அந்நியத்தன்மை புகுந்து கொள்கிறது. நாயகனுக்கு தமிழ் முகம். அவரது பெற்றோர்களையோ, உறவினர்களையோ, நாயகனுடன் பொருத்திப் பார்க்க முடியாதபடி அந்நியமாக உள்ளார்கள்.
படத்தின் நீளம் இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் பதினைந்து நிமிடங்கள் குறைவே! ஆனாலும் நீண்ட நேரமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அனுபவத்தைத் தருகிறது. வசனங்கள் அதன் பங்கை சரியாகச் செய்யாததின் குறைபாடு அது. இரண்டு கதாபாத்திரங்களுக்கிடையே நடக்கும உரையாடல்களே படத்தில் பிரதானம். மேலும், காட்சிகளில் தீவிரம் இல்லாமல் மிகச் சாதாரணமாக உள்ளது.
உதாரணத்திற்கு, ‘உண்மைய சொல்றியா இல்ல’ என சீன இராணுவ அதிகாரி, மேஜர் சரவணின் மனைவியுடைய புகைப்படத்திற்கு மொபைலில் முத்தமிடுறார். பல்லைக் கடிக்கும் மேஜர், “என்ன ப்ளாக்மெயில் பண்றியா?” எனக் கேட்டு, எங்களுக்கு குடும்பத்தை விட நாடு தான் முக்கியம் என்கிறார். சித்திரவதை செய்யும் சீனருக்கோ நாயகனின் நாட்டுப்பற்று சலிப்பையும், மன உளைச்சலையும் ஏற்படுத்தி விடுகிறது.